Reflexions in the dark

En als ik nu eens gewoon hier blijf?

Sinds ik twee weken geleden in het ‘wat-doe-je-deze-winter-formulier’ in m’n bakje vond laat deze gedachte me niet meer los. Nee, een winterbestemming wordt het niet. Het bureau in Brussel al evenmin. Ik zou m’n mogelijkheden op een rijtje zetten voor deze winter en er vervolgens de beste uitkiezen. Klinkt eenvoudig, niet? Absoluut, als ik alleen maar aan m’n bankrekening denk. Of m’n persoonlijke ontwikkeling. Maar dan is er nog zoiets als m’n hart. En dat ben ik hier volledig verloren…

 

Voor zover dat enigszins mogelijk was is de winter nog een groter vraagteken geworden, met een uitnodiging in Thessaloniki die maar in m’n hoofd blijft nazinderen. En  nazinderen. Ik kan en wil er niet aan  weerstaan. De Toekomst was nog nooit zo’n geheimzinnig woord. De Liefde nog nooit zo vanzelfsprekend. Eén glimp van hem en m’n dag kan niet meer stuk. Ik glimlach en verkoop en luister en hoop dat het zo snel mogelijk weer avond wordt.  Slapen is slechts een noodzakelijk kwaad geworden. Eten een middel om de dag door te komen.

Ik Brand.

 

Wat oorspronkelijk een pure werkervaring zou worden is een levensles gebleken. Ooit sloeg ik een plankje in twee en wenste ik met heel m’n hart maar één ding: loslaten.

En daar bleek uiteindelijk maar één, weliswaar drastische, oplossing voor. Al mis ik nog steeds m’n familie en vrienden (ook diegene die ik zo nodig eens moest loslaten), ik voel me nieuw vanbinnen. Gegroeid. (Lach maar, je weet wel wat ik bedoel). Ik besef dat ik een aantal mensen heel dankbaar mag zijn voor hun steun en wijze levenslessen, en ik koester hen in het diepst van m’n hart. Waar ik me de volgende jaren ook mag bevinden, weet dat jullie op me kunnen rekenen. En wat dat loslaten betreft: ik kan het jullie warm aanbevelen.

 

Zondag toerde ik met m’n scooter het halve eiland rond en een immens gevoel van vrijheid overviel me. Een hele week non-stop werken doet je die vrije dag des te meer appreciëren, zeker op een prachtig eiland als het deze. En dus besloot ik m’n eigen Ontdek Rhodos (40 euro p.p., lunch en inkomkaartjes niet inbegrepen) te organiseren: de vlindervallei, waar duizenden vlinders vrolijk rond m’n hoofd fladderden, gevolg door de baai van Stegna en een bezoek aan Lindos, het meest romantische plekje op het eiland. Het had perfect geweest mocht er geen parkeerboete op m’n scooter gepind zijn in Lindos (40 euro, moet toch weer net lukken). Och ja, zelfs dat kreeg de glimlach niet van m’n gezicht. Ik ben een ongelooflijke gelukzak, en ik kan iedereen alleen maar aanmoedigen om eens een seizoen in het buitenland te gaan werken. Het opent je ogen en je steekt er enorm veel van op. Zie het niet als vluchten, maar eerder als het uitbreiden van je territorium. En het is een pak goedkoper dan op reis gaan J

 

Wanneer het hoogseizoen voorbij is horen jullie hopelijk meer van me, nu gaan jullie het voorlopig hier mee moeten doen…Nog een prettige vakantie voor diegene die daar tijd voor hebben, anders goede herexamens/ veel werkplezier en misschien wel tot binnenkort!

 

Groeten alom

 

Kim

Fire in the disco

Voor diegenen die misschien al ongerust begonnen te worden: ik leef nog! Nee, de bosbranden zijn niet tot aan m’n nederig appartementje geraakt. Maar wel tot aan verschillende hotels in het zuiden, met een hoop evacuaties en slaapgebrek tot gevolg. Onze klanten konden nog kamers krijgen in enkele hotels, zone Ixia, die van Tui Duitsland hadden minder geluk: honderden klanten sliepen op de vloer van de conference room in het Hilton Rhodos Resort. Toch blijven Belgen Belgen, enkele topreacties:

‘ Wij kunnen ons onmogelijk wassen, we kunnen de douchekop niet eens aan de muur vasthangen, wat voor een camping is dat hier (een familie van vier die geëvacueerd werd naar een maisonnette voor acht, met keukentje en al)’

‘Eindelijk een hotel naar onze stijl, mocht het echt niet anders kunnen willen we ons wel opofferen en hier blijven hoor (een koppel dat van een all-in familiehotel naar hét deluxehotel van Ixia geëvacueerd werd)(ze hadden zich spontaan in hun beste kledij gestoken)’

‘*geween* en de kinderen…en onze kleren stinken naar de rook….en de kinderen…’

Natuurlijk komt een ramp nooit alleen: net nu is een collega een week naar huis vertrokken vanwege een sterfgeval, wat al een hoop extra werk tot gevolg heeft. Uiteindelijk besloten we om een grote verzamelinfo meeting te organiseren, en dat was gisterennamiddag. Raad eens wie die mocht geven? Juist, ik

Stress alom, amper geslapen en dan aan 123 man een infomeeting geven, leuk was anders. Dan stond er nog een hoop druk op: we moesten verkopen, en nog geen klein beetje, anders was het de laatste keer dat Tui Hellas ons gratis bussen leverde. Nu, dat is gelukt, maar het was niet meteen een grooot succes. Goja, volgende keer beter zeker…Als die er nog is komt tenminste:)

Vandaag dan eindelijk een vrije dag na een hele week werken van acht tot elf, en man, dat deed deugd. Opstaan, boeltje bijeen nemen en dan op strand slapen, zaaaalig. En dan nu de vrije dag eindigen in mijn favoriete coctailbar, een White Lady in de hand, wat kan een mens nog meer wensen…Ik weet wel iets: ik wil de Gentse feesten nog eens meemaken, al was het maar een dagje. Tot smorgens vroeg, als het even kan:) (Ik ken wel mensen die daarvoor te vinden zijn :p) Foto’s zijn altijd welkom, kwestie van me een beetje in de sfeer te brengen. Ik zou er jullie ook wel willen tonen maar mn camera, die is er compleet aan. Een nieuwe camera is ook welkom, nu we toch bezig zijn

In afwachting daarvan wens ik jullie nog een zeer fijne vakantie toe, ik  werk hier ondertussen voort alsof het een lieve lust is. En ergens vind ik het best wel fijn…

x Kim x

Rhodos part I a.k.a. de blog die eeuwig op zich liet wachten

Zo,

nu ik de uitbater van de Blue Palm into wireless internet heb weten praten hoop ik de virtuele regio weer wat meer te kunnen bezoeken. En dat vieren we dan maar meteen met een blogbericht, voor diegenen die toch nog de moed hebben af en toe is te komen kijken.

Eerst en vooral het antwoord op de eeuwige vraag: met mij gaat het goed:) Prima zelfs. Ik heb het de laatste weken ongelooflijk druk gehad maar in het hoogseizoen blijkt mijn zone opmerkelijk minder bookings te verwerken. Gezinnen trekken natuurlijk liever naar de grote all-in hotels en laten mijn kleine stadshotels lekker links liggen, jammer maar helaas. Want nu moet het toch wel lukken dat het (overigens prachtige) Rhodos-stad gedeelte mijn zone is. Ik verkocht als een trein, maar die verkoop gaat nu spijtig genoeg de dieperik in. Ochja, dat wordt uiteraard ruimschoots gecompenseerd door m’n fijne collega’s hier.

Ik zoef hier ondertussen met m’n scootertje elke dag op en neer tussen Ixia en Rhodos stad, langs een prachtige kustlijn met Turkije aan de horizon…ik kon me geen mooiere omgeving wensen. Het appartementje waarin ik woon is behoorlijk mini, maar that makes two of us, dus geen probleem. Al kan ik niet meer dan twee bezoekers tegelijkertijd verwerken, vrees ik. Heb m’n ouders al op bezoek gehad, natuurlijk heel fijn om die nog eens terug te zien, en een weekje later ons Stefanie, die der volgens mij evenveel van genoten heeft als mij. Al is dat natuurlijk niet makkelijk met mijn werkschema:

Overdag van maandag tot zaterdag werken, zondag uitslapen en kleren wassen en slapen en kuisen en slapen en de afwas doen en slapen. En af en toe keer weggaan natuurlijk, het niet-slapen en werken hebben ze mij bij mise-en-place al mooi aangeleerd en kan ik hier à volonté toepassen. Rhodos is een heerlijke plek om uit te gaan, vorige week nog ben ik naar Lindos geweest (prachtig schiereilandje met een acropolis bovenaan en allemaal kleine witte blokhuisjes op de heuvel). Daar was er een club, the amfitheatre, heeeerlijk. Volledig openlucht, lekkere muziek, fijn gezelschap en een adembenemend zicht. Wat kan een mens nog meer wensen?

Meer tijd misschien, want ik moet er alweer vandoor…Maar geen nood, deze keer komt het vervolg sneller!

Zonnige groeten uit Rhodos…en een zwoele knuffel voor diegenen die dat wensen :)

Final destination: Rhodos

Jaa, ‘t is zover, vandaag heb ik eindelijk het verlossende telefoontje gehad: ik ga naar Rhodos! Vanaf volgende week vrijdag stop ik m’n Spaans ergens achteraan in m’n hoofd om plaats te maken voor een heel nieuw teksballonnetje: Grieks. Te beginnen met dat onmogelijke alfabet. Al zal vooral m’n Engels erop verbeteren, vermoed ik zo.

En m’n geluk kan niet meer stuk nu ook het draadloze netwerk van m’n hotel werkt. Nuja, niet echt mijn hotel, maar wat een glimlach en een jetair-badge al niet teweeg kan brengen *grijns*. Vandaar deze, ik weet het wel, langverwachte update (al dat dagelijks surfen naar m’n blog om telkens van een kale reis terug te keren, ik kan me inbeelden dat dat niet bepaald leuk is :p). Nee, serieus, fijn dat jullie eens komen kijken hoe het met me gaat.

Hoe het met gaat, dus…wel, eigenlijk heel goed op dit moment. Ik heb eindelijk een doel en bestemming voor de komende zes maanden, dat is al een pak van m’n hart. Dat hart wordt trouwens lekker warm gehouden door al die toffe reacties van m’n vrienden en familie in België, echt fijn om te weten dat jullie achter me staan:) Ik word uiteraard gelukkig van het zonnige weertje hier, en de vrolijke vakantiesfeer die in het hotel rondzweeft draagt daar ook wel toe bij. ‘k Heb nu al verschillende hotels van binnenin kunnen bewonderen (vaak het restaurant dan) en ik besef dat ik heel goed terecht ben gekomen in het Orient hotel. Heel de grupotel-keten is echt prima qua service, maaltijden en kamers (voor diegenen die ooit naar Mallorca zouden willen komen…).

Vorige week donderdag had ik een beetje pech met het weer voor de eilandtour (hier en daar bewolkt, en ja zelfs winderig, stel u voor). Niettemin was het een mooie excursie, ware het niet dat we een beetje te veel onderweg waren (bus, boot, tram,treintje) en iets te weinig de kans hadden om van de omgeving te genieten. k’Heb Inca mogen bewonderen (nee niet het legendarische Inca, wel het Inca met de lederwinkels) en dan eigenlijk vooral (niet vrijwillig) die lederwinkel, Sa Calobra met de Torreinte de Pareis (een kloof waar je je zo in het tijdperk der dinosauriërs waagt), de baaitjes richting Port de Soller, Port de Soller zelf (in drie minuten), Soller (mooi, een beetje Frans aandoend stadje) en niet te vergeten het Formentor-gebergte (dat, eerlijk waar, echt de moeite waard is). Dit alles begeleid door een, verassing!, Duitse gids. die ik verbazingwekkend genoeg verdacht goed verstond, al kan ik zelf nog steeds geen behoorlijke Duitse zin uitkramen.

De dagen erna heb ik geluisterd en vooral enorm veeeel vragen gesteld. En ik voel dat ik het een beetje onder de knie begin te krijgen. Het kriebelt om zelf eens een infomeeting te geven, of een ‘buspraatje’, of om de kudde toeristen die van de bagageband komt in de juiste richting te leiden. Al blijft er natuurlijk wel die onzekerheid dat ik essentiële dingen vergeet te zeggen, of ronduit onzin verkoop. Dat hoort erbij, veronderstel ik. Vandaag heb ik trouwens heel het Jetair-computersysteem uitgelegd gekregen: het klonk vrij gecompliceerd maar zit zeer logisch en handig ineen dus ik denk dat ook dat systeem over enkele weken geen geheimen meer voor me zal hebben. En dan nu maar hopen dat de klanten m’n excursies willen kopen! Jup, ‘klanten’, hier spreekt men niet over ‘gasten’:p Benieuwd of ik die verkoopster in me heb (en dan heb ik het niet over vleeswaren).

Ik kijk al uit naar donderdag, dan heb ik m’n eerste (en meteen ook enigste) vrije dag hier op het eiland. Ik denk dat ik de bus naar Palma op spring om het oude centrum eens een bezoekje te brengen, dat is naar het schijnt echt wel de moeite waard. De winkelstraat, net daarnaast, trouwens ook…naar men zegt:) ‘k Heb wel zin om eindelijk eens de toerist uit te hangen hier in Mallorca. Daar heb ik tot nog toe de kans niet toe gehad (nee, mensen, ik ben nog geen tikkeltje getinter dan toen ik hier aankwam, dat hoef je dus echt niet meer te vragen:)).

Ik hoop m’n uitleg binnenkort ook van foto’s te voorzien, maar voorlopig gaan jullie het hiermee moeten doen…best leefbaar voor iedereen, toch?

Hopelijk tot in Rhodos!

Kim

First impressions of Mallorca

Na drie dagen op Mallorca vond ik het wel eens tijd voor een update, dus ben ik heel het strand afgelopen op zoek naar een niet-Duits internetcafé, en ja hoor, wie zoekt die vindt: ik bevind me momenteel in klein Kenia, achter een qwerty-toetsenbord waarvan de helft van de toetsen hapert Vergeeft u me dus eventuele fouten in de komende tekst (die ik overigens kort ga houden).

Mallorca is prachtig, en momenteel vrij rustig, op de troepen wielrenners na. De Duitsers hebben Playa de Palma volledig gekoloniseerd, dus is het hier echt zoeken naar mensen die Spaans spreken (men veronderstelt automatisch dat ik Duitse ben, wat al tot bizarre situaties geleid heeft). Ik logeer in zo´n “Duits” hotel, de Orient, en dat is sjieker dan ik gewoon ben ( ´k ben dan ook niet zoveel gewoon).

De opleiding gaat goed, ´k heb op 2 dagen al heel wat bijgeleerd. Dinsdag heb ik de hele dag m´n collega Maxime gevolgd voor de infomeetings, vandaag was het teammeeting: een bom informatie die de hele dag rond je oren vliegt, wel interessant maar trop is te veel (van negen tot halfacht…) Zoals je ziet werkt men hier net iets meer dan acht uurtjes per dag, en dan gaat het er nu nog rustig aan toe: het hoogseizoen is naar het schijnt geen lachertje…Morgen ga ik op excursie: de eilandtour zou me een prima beeld van dit prachtige eiland moeten geven, we zullen zien he En ondertussen een welkome afwisseling op de dagelijkse hotelsleur

Het begint me ondertussen al te dagen dat ik hier echt 7 maanden zonder jullie zit, en het gemis knaagt al een beetje, maar tranen zijn er nog altijd niet van gekomen…Beter zo veronderstel ik? Soit, kheb nog genoeg tijd om te treuren, maar op dit moment heb ik vooral nog een hele wandeling naar het hotel voor de boeg…vaarwel dan maar en tot de volgende blog!

Kim x

Bijna klaar om te vertrekken

Spannend, spannend, het valt niet anders uit te drukken… Ik durf te wedden dat ik vannacht amper een oog dicht doe. M’n koffer is zo goed als gereed en ik hoop dat ik hem straks ook dicht krijg. En dat ie dicht blijft Wanneer je zeven maanden weg gaat mag je er niet aan denken dat al die dierbare spulletjes onderweg ergens verloren raken…laat staan verloren blijven. Ja, en daar denk ik nu dus net wel aan, dat is dan weer een walletje extra onder m’n ogen morgenvroeg. 70 kilo mag ik meenemen…70 kilo! Daarstraks woog ie 26 kilo, en dat leek al een ton. Reken daar nog een trekkersrugzak, een extra tas en een jetair-trolley bij en je weet dat ik weer zwaar geladen zal zijn (zoals gewoonlijk, eigenlijk).

En toch ben ik emotioneel nog veel zwaarder geladen: ik ga iedereen echt missen. En jullie hebben misschien nog geen traantjes zien vloeien, maar ik vermoed dat die er op het vliegveld wel bij zullen zijn. Ik wil iedereen in elk geval bedanken: diegenen die naar het verjaardagsfeestje van Pieter en mij zijn gekomen, Mise en Place voor de geweldige tijden en ervaringen, het heerlijk verrassende afscheidsfeestje en idem dito cadeau, en iedereen die me met een knuffel, sms of op welke manier dan ook z’n affectie toonde. Ik heb daar echt enorm veel aan gehad en ik ga jullie absoluut niet vergeten!!

Jullie weten trouwens dat jullie altijd welkom zijn, voorlopig nog in Palma de Mallorca… Mensen die het fijne idee hebben om me op de goede ouderwetse manier te schrijven kunnen dat (voorlopig) op:

Jetair

Aan Kim Leysen – CO-MAIL PMI     

Gistelsesteenweg 1

8400 Oostende

Mensen met skype vinden me terug onder de nickname: kim_en_zon (ja, ik weet het, maar de gewone ‘kimmen’ waren al bezet :p). 

Dan ga ik nu de laatste beetjes inpakken…en vol ongeduld wachten op morgen! -x-